ปลูกต้นไม้กับความรัก

การที่เราเลือกจะปลูกต้นไม้
เรามักจะเลือกต้นไม้ที่เราชอบ
ดังนั้น ต้นไม้ที่เลือกปลูก…อาจใช่ที่เราชอบ
คือต้นไม้อะไรที่เราชอบมีความเหมาะสมให้ปลูกได้
เช่น ถ้าต้นไม้ของเราชอบแดด
แล้วจะออกดอกงาม ก็จะปลูกในที่มีแดดดี
หากต้นไม้ที่เลือกปลูกชอบที่ร่ม ก็จะปลูกในมุมที่ร่มรื่น

แต่บางทีต้นไม้ที่เราชอบ อาจไม่ใช่ต้นไม้ที่เราจะปลูกได้
เช่นถ้าเราชอบต้นปาล์ม ซึ่งนิยมปลูกในสนามหญ้ากว้างๆ
แต่ต้นปาล์มอาจไม่เหมาะสมกับสนามหญ้าบ้านของเรา
เพราะขนาดสนามหญ้าบ้านของเราอาจเล็กเกินไป
ที่ชอบ….จึงอาจไม่ใช่ที่ใช่ ...

เหมือนการมีคู่
คนที่เราชอบและรู้สึกว่ารัก
อาจไม่ใช่ที่ใช่และเหมาะที่ใช้ชีวิตคู่ด้วย
เช่นเค้าคนนั้นอาจมีคนรักอยู่แล้ว
หรืออาจมีบางนิสัยที่ทำให้เราเกิดทุกข์ในใจ
และหากเราอยากมีชีวิตที่มีความสุขและสวยงาม
ในชีวิตที่เราสามารถเลือกหรือจัดได้
เราก็ต้องรู้จักปลูกต้นใจให้เป็น
ต้นใจที่ใฝ่และรักที่จะทำดี
โดยฝังรากแข็งแรงในหัวคิดและจิตใจ
แต่ก็ต้องเป็นต้นใจที่พร้อมจะถอนได้
ในยามที่เราพบว่า ที่เราคิดว่าดี
เอาเข้าจริงมันไม่ดีจริง ก็ต้องรู้จักถอนใจ
ตัดจากความรักที่ไม่เหมาะสม
เพื่อปลูกต้นใจต้นใหม่ที่เหมาะสมกว่า
แล้วสักวัน ก็คงจะเจอต้นใจที่ใช่

จดหมายถึงความรัก

สวัสดี….ความรัก
ความจริงการเขียนจดหมายถึงเธอ
ก็เปรียบเหมือนเขียนจดหมายถึงคนที่ไม่รู้จักกันดีนัก
โดยเฉพาะกับเธอด้วยแล้ว เวลาเห็นจดหมายฉบับนี้ก็คงงงมากเลย
แน่นอนแหละ ก็เธอไม่เคยแม้แต่จะแวะมาทักทายกับฉันเลยนี่
ผิดกับฉัน....ที่เฝ้าวิ่งตามเธอเพื่อหวังที่จะได้ทำความรู้จักกับเธอสักครั้งหนึ่ง
ก็มีแต่เธอนั่นแหละที่เหมือนจะวิ่งหนีฉัน
ไม่ยอมแม้กระทั่งหันมามามองคนอย่างฉันเลย
ฉันเหนื่อยมากนะกับการวิ่งตามเธอ
เหนื่อย...จนบางครั้งอยากจะหยุด
หยุด...เพียงเพื่อหวังว่าเธอจะหันมาเห็นใจคนอย่างฉันบ้าง…......
...........แต่เปล่าเลย เธอกลับวางเฉย ไม่สนใจฉัน
เหมือนเคย............
ฉันจึงได้รู้จักเธอแต่เพียงฝ่ายเดียว
ฉันไม่เข้าใจเธอเลย ทำไม...เธอจึงเมินเฉยกับฉันนัก
ฉันจำได้ว่า ฉันไม่เคยมองเธอในแง่ลบเลย
ฉันมองเธอด้วยความชื่นชมเสมอ
เธอคือสิ่งสวยงามที่สุด ที่ใครๆ ก็อยากได้รู้จักกับเธอ
มีหลายต่อหลายคนได้รู้จักกับเธอ
คนเหล่านั้นพูดถึงเธอไว้มากมาย
..... บ้างก็ว่าเธอช่างแสนดี ทำให้ชีวิตของเค้ามีค่า
.....แต่บางคนก็ว่าเธอคือสิ่งที่ทำลายชีวิตเค้าทั้งชีวิต
ฉันไม่เคยเชื่อใคร.........
ฉันรอว่าสักวันหนึ่งฉันจะต้องรู้จักกับเธอด้วยตนเองให้ได้
มีบางครั้ง....ที่ฉันได้เข้าใกล้เธอ
แต่นั่น....ก็เป็นเพียงฉันคิดไปเองเท่านั้น
คิดว่าเธอหยุดรอฉัน ........
เปล่าเลยเธอยังคงห่างไกลจากฉันอยู่......เหลือเกิน
บางทีฉันก็แปลกใจนะ ........
ว่าทำไมกับคนที่เห็นความสำคัญของความรักอย่างฉัน
เธอกลับทำเหมือนมองไม่เห็น มองข้ามอยู่ตลอดเวลา
แต่กับคนบางคนที่เค้าไม่อยากแม้แต่จะหยุดทักทายเธอ ทำความรู้จักกับเธอ
เธอกลับอยากรู้จักกับเค้านักหนา พยายามให้เค้าได้รู้จักในตัวตนของเธอ
ซ้ำบางครั้งเค้าเอ่ยปากไล่เธอไปให้พ้น ..... แต่เธอก็คงอยู่กับเค้า
ยังคงให้ความสนิทสนมกับเค้าครั้งแล้ว...ครั้งเล่า
….......แต่กับฉันเธอกลับวางเฉยได้อย่างไม่สะทกสะท้านใดๆ เลย
ฉันมันไม่คู่ควรได้รู้จักกับเธอ….....
ฉันอยากรู้จริงๆ เลยว่าเธอใช้อะไรเป็นเครื่องวัดล่ะ
ว่าใครควรได้รู้จักกับเธอ
แล้วฉันคนนี้ล่ะ....จะต้องทำอะไร....อีกสักเท่าไหร่
ฉันจะต้องวิ่งตามเธออีกนานแค่ไหน
ฉันน่ะไม่หวังที่จะได้คำตอบจากเธอหรอก
เพียงแค่อยากจะบอกให้เธอรู้ไว้เท่านั้นเอง ว่า….
ยังมีคนอีกคนหนึ่งนะที่เฝ้าจะได้รู้จักกับเธอ
ก็แค่เตือนเธอเท่านั้นเอง
เผื่อบางทีในบัญชีรายชื่อของเธออาจจะตกชื่อของฉันไปก็ได้นะ

อยากรู้จักกับเธอมากที่สุด
ปล.วันได้ที่ฉันหยุดวิ่งตามเธอ หวังไว้เธอคงหันมาสนใจทักทายฉันบ้าง
และวันใดที่ฉันได้รู้จักกับเธอ
วันนั้นฉันจะเขียนจดหมายพร้อมของขวัญกล่องใหญ่ไปให้นะจ๊ะ

จากคนที่เฝ้อคอย..................ความรัก

นิทานของความรู้สึก

"ณ ห้วงเวลาอันเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความทรงจำ
บนดินแดนนั้นที่เหล่าบรรดาความรู้สึกต่างๆ ใช้ชีวิตอาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์
ชายหนุ่มผู้หนึ่ง ซึ่งได้ใช้ชีวิตอยู่บนดินแดนแห่งนี้มายาวนาน
ที่นั่นเขาอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งพร้อมด้วยเพื่อนความรู้สึกต่างๆ ของเขา
วันหนึ่ง ในขณะที่เขาปฎิบัติกิจวัตรประจำวันอยู่
โดยการออกตามหาความรู้สึกใหม่ ที่เขาใฝ่หามานานที่เราเรียกกันว่า ' ความรัก'
โดยมีเพื่อนความรู้สึกของเขาที่ชื่อว่า ความฝัน และ ความหวัง
อาสาออกมาช่วยตามหาดังเช่นทุกวัน
วันนี้ ช่างเป็นวันที่อากาศสดใสเหลือเกิน เขาคิดพลางทอดสาย
ตาไปบนสายหมอกแห่งความทรงจำสายหนึ่ง
ที่มีประกายของสายรุ้งส่องประกายระยิบระยับ ทอดลงไปบน
สวนดอกไม้หอมกรุ่น ซึ่งความละมุนละไมได้เป็นคนปลูก
เอาไว้ แมลงของไม้ดอกต่างๆ ได้พากันออกมาเต้นระบำ
คลอเคล้ากับความหวานของกลีบดอกสีสวยสดนั่นอย่างสุขใจ
ขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับสรรพสิ่งที่รายล้อมตัวอยู่นั่น
ความฝัน ก็สะกิดเขาเบาๆ
เขาหยุดดื่มด่ำกับความงามเหล่านั้น พร้อมหันหน้าไปทางที่
ความฝันได้มองอยู่ก่อนแล้ว
หญิงสาวนางหนึ่ง ที่กำลังโลดเต้นไปบนทุ่งดอกไม้ ผมสวยปลิวสยาย
รับกับกระโปรงสีหวานที่พัดกระพือน้อยๆ ตามการเคลื่อน
ไหวอย่างอ่อนช้อย
ลีลาท่าทางของเธอช่างดูราวกับเทพแห่งความงาม ที่กำลังหลง
อยู่ในมนต์แห่งดนตรีของกามนิตย์หนุ่มอยู่อย่างนั้น
ในตอนนี้ทุ่งไม้ดอกที่บานสะพรั่งตามฤดูกาลเหล่านั้น ยังต้อง
คอยโค้งกิ่งก้านอย่างอ่อนโยน จำนนต่อความงามของเธอ
ความอ่อนโยน กับ ความอ่อนหวาน ที่ติดตามเธอมานั่น
ก็ช่างทำให้เธอดูอบอุ่นเสียเหลือเกิน
ชายหนุ่มรู้สึกอ่อนไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของเขา
ราวกับว่ามันฟูฟ่องล่องลอย และเตลิดออกไปไกลแสนไกล
นี่หรือ....สิ่งที่เขาออกติดตามมานานแสนนาน ความหวังตบหลังเขาเบาๆ
"เธอช่างน่ารักเหลือเกิน ดู ความอ่อนโยน กับ ความอ่อน
หวาน นั่นสิ มองนายอย่างเชื้อเชิญให้เข้าไปค้นหาเหลือเกิน
ทำไมนายไม่เข้าไปทำความรู้จักกับเธอเสียล่ะ" ความหวัง เย้า..

ชายหนุ่มไม่ได้คิดต่างไปกว่าเพื่อน ความหวัง ของเขาเลย
ออกจะเพริศแพร้วไปกว่าเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่มีการรีรอ
เขาเดินเข้าไปทักทายและยื่นไมตรีให้กับเธอ อย่างสุภาพ
นิ่มนวล และเจียมตน
จากนั้นมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ก็เป็นไปอย่างสวยงามหมดจด
ราวกับเทพนิยายที่นักประพันธ์เอกบรรจงลิขิตขึ้นอย่างประณีต
ละมุนละไม คล้ายจะเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่แลกมาด้วยลม
หายใจ อย่างไรอย่างนั้น ทุกท่วงทำนองของความผูกพันของทั้งคู่
ปานว่ามีเสียงดนตรีคอยบรรเลงขับกล่อมโดยเหล่ากามนิตย์ใน
ทุกโมงยามที่ทั้งสองได้เคียงข้างกันฉันนั้น
ความรัก จึงก่อตัวเกิดเป็นรูปร่าง ทั้งคู่ได้ร่วมกันสร้างความรัก
ใหม่ขึ้นมา ในแบบที่เขาต้องการ และในแบบที่เธอพึงปรารถนา

แต่ไม่นานนัก เธอก็ได้รับเอาเพื่อนความรู้สึกใหม่เข้ามาอยู่
ด้วย ซึ่งชื่อว่า ความเคยชิน กับ ความเฉื่อยชา
ซึ่งเธอก็ไม่ได้รับรู้มาก่อนเลยว่า ความรู้สึกใหม่ทั้งสองเป็น
ความรู้สึกประเภทที่ร้ายกาจ คอยกลั่นแกล้ง ความอ่อนโยน
และความอ่อนหวาน เพื่อนความรู้สึกเก่าของเธออย่างสม่ำ
เสมอตลอดมา จนทั้งสองทนไม่ไหว
ชวนกันหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นของเธอ ด้วยจิตใจที่แสน
อาวรณ์ที่ต้องตัดสินใจจาก เธอ ที่เป็นเพื่อนที่แสนดีตลอดมา
เว้นไว้แต่ ความรัก เพียงคนเดียวเท่านั้น ที่ไม่ได้หนีไปเพราะ
ความรัก เกิดจาก คนสองคน
และในตอนนี้ ความรัก ก็ได้ถูกรังแกเสียจนอ่อนแอ และล้ม
ป่วยเกินกว่าที่จะมีเรี่ยวแรงจะขยับตัวไปไหน...

หลังจากที่เพื่อนความรู้สึกทั้งสองจากไปไม่นาน ชายหนุ่มก็ได้
ตระหนักถึงภัยที่คุกคามเข้ามาอย่างเงียบกริบ
ความเคยชิน กับ ความเฉื่อยชา ได้ชักชวนเธอให้ทำในสิ่งที่เขา
ไม่เคยได้เห็นและเคยได้รับจากเธอ
เขารู้สึกเสียใจในทุกครา ที่เธอได้ทำตามคำชักชวนของเพื่อน
ตัวร้ายทั้งสอง และเขาก็รู้สึกสงสาร ความรัก อย่างจับใจ
ที่ต้องคอยถูกกลั่นแกล้งตลอดมา และเพื่อนที่ชื่อว่า ความเข้าใจ
ของเขาก็เข้ามาพูดคุยกับเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ
''ในเมื่อเธอเป็นคนที่นายต้องการมากกว่าสิ่งอื่นใด
นายก็ต้องยอมกับในสิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วย''
ความเข้าใจแนะ ''แต่ฉันก็รู้สึกเห็นใจ ความอ่อนโยน และ ความอ่อนหวาน
และขณะเดียวกันก็รู้สึกเป็นห่วง ความรัก ที่อ่อนแอลงไปทุกที ทุกที''
เขาแย้งอย่างมั่นใจในความรู้สึกที่แท้จริงของเขา

คืนนั้นเองที่เขาตัดสินใจออกมาจากที่นั่น ซึ่งเธอก็หลับสนิท
อย่างไร้วี่แววของการรู้สึกตัว เขาเริ่มต้นออกเดินทาง
ด้วยหัวใจที่มุ่งมั่นพร้อมกับเพื่อนความรู้สึกต่างๆ ของเขา
ที่เรียกว่า ความหวัง กับ ความเชื่อมั่น
โดยที่ ความฝัน และ ความเข้าใจ อาสาที่จะอยู่คอยดูแล
ความรัก อยู่ที่นั่น ทั้งหมดออกเดินทางด้วยจุดมุ่งหมายเดียวกัน
คือตาม ความอ่อนโยน และ ความอ่อนหวาน ให้กลับคืนมา
ช่วยกันขับไล่ ความเคยชิน กับ ความเฉื่อยชา ให้ออก
ไป และกลับมาเยียวยารักษา ความรัก ให้แข็งแรง สดใส ดังเดิม....

........วันนี้คุณบอกรักกับคนที่คุณรักแล้วหรือยัง.........

Favorite Music

เนื้อเพลง: มงกุฎดอกไม้
ดู เนื้อเพลง ทุกเพลงของ ลุลา

เคยแอบคิดเคยแอบฝัน แต่ว่าฉันก็เก็บไว้
สิ่งที่รักสิ่งที่หวัง ในบางครั้งดูห่างไกล

จนวันนึงที่เธอเดินเข้ามา
จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้ใจ
เธอเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันใหม่
จากไม่เคยเป็นคนพิเศษของใคร

มงกุฎดอกไม้ ที่เธอให้ฉัน
ทำให้วันที่ธรรมดา ของคนที่ธรรมดา
เหมือนกลายเป็นเจ้าหญิง
ทุกสิ่งช่างสวยงาม ทุกสิ่งช่างแสนดี
ตั้งแต่วันที่ฉันมีเธอ เธอทำได้เจอความรักที่แท้จริง
จะมีเสียงจากใจฉัน ส่งผ่านฝัน
ในวันที่เราต้องไกลห่าง
อย่าอ้างว้าง เพราะใจเราไม่เคยห่างกัน

ตั้งแต่วันที่เธอเดินเข้ามา
จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้ใจ
เธอเปลี่ยนแปลงชีวิตฉันใหม่
จากไม่เคยเป็นคนพิเศษของใคร

มงกุฎดอกไม้ ที่เธอให้ฉัน
ทำให้วันที่ธรรมดา ของคนที่ธรรมดา
เหมือนกลายเป็นเจ้าหญิง
ทุกสิ่งช่างสวยงาม ทุกสิ่งช่างแสนดี
ตั้งแต่วันที่ฉันมีเธอ เธอทำได้เจอความรักที่แท้จริง
ขอบคุณในการเดินทางที่ยิ่งใหญ่
ขอบคุณทุกๆ ความรักที่เธอนั้นมีให้

มงกุฎดอกไม้ ที่เธอให้ฉัน
ทำให้วันที่ธรรมดา ของคนที่ธรรมดา
เหมือนกลายเป็นเจ้าหญิง
ทุกสิ่งช่างสวยงาม ทุกสิ่งช่างแสนดี
ตั้งแต่วันที่ฉันมีเธอ เธอทำได้เจอความรักที่แท้จริง

มงกุฎดอกไม้ ที่เธอให้ฉัน
ทำให้วันที่ธรรมดา ของคนที่ธรรมดา
เหมือนกลายเป็นเจ้าหญิง
ทุกสิ่งช่างสวยงาม ทุกสิ่งช่างแสนดี
ตั้งแต่วันที่ฉันมีเธอ เธอทำได้เจอความรักที่แท้จริง
ที่แท้จริง ที่แท้จริง

Favorite Quote

คำคมจากโน๊ตอุดม

"ความเงียบ..."

มันอยู่ในลิฟท์ ขณะเราขึ้นไปกับคนแปลกหน้า
มันอยู่ในรถ 2 แถว หลังจากเราสบตากับคนที่นั่งตรงข้ามไป 2-3 ครั้งแล้ว
มันอยู่ในโรงหนัง ก่อนหนังตัวอย่างจะมา
มันอยู่ใต้ท้องทะเล ขณะเราดำน้ำ
มันอยู่ในห้องสมุด
มันอยู่หลังเสียงแก้วแตก
มันอยู่ในห้องเรียน หลังจากครูถามว่า มีใครสงสัยอะไรมั๊ย
มันอยู่ในบ้าน ตอนเราเดินปิดไฟทีละดวง ทีละดวง ก่อนเข้านอน
มันอยู่ระหว่างคน 2 คนที่ไม่เข้าใจกัน

"ความรัก...คล้ายการลอกหัวหอม ระหว่างลอกหอมทีละชั้น
ระหว่างการเรียนรู้กันและกันทีละขั้น เป็นธรรมดาที่ต้องมีน้ำตา
วันนี้หัวที่เคยหอมหายไปแล้ว หัวหอมไปไกลแต่น้ำตาทำไมยังอยู่ที่เรา"

"กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรกๆ จะรู้สึกได้กลิ่น
อยู่ในนั้นไปนานๆ จะเคยชิน จนลืมไปว่ามีกลิ่นนั้นอยู่
จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้น และกลับเข้าไปใหม่
ความรักเหมือนรถเมล์ สายที่ไม่ต้องการจะมาก่อนเสมอ
เมื่อไหร่รถสายที่รอจะมาหนอ บางทีมาคนแน่นไม่มีที่
แต่ถ้าอายุมากแล้ว รถเมล์เที่ยวสุดท้าย แน่นก็ต้องขึ้น"
"ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้เค้าทำผิดพลาดหลายๆ ครั้ง
เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน"